Milano Cortina 2026: zrównoważony rozwój jako decyzja zarządcza, nie deklaracja
Milano Cortina 2026 pokazuje, że odpowiedzialność środowiskowa w sporcie nie musi być dodatkiem komunikacyjnym. Może być elementem struktury organizacyjnej wydarzenia, od projektu infrastruktury, przez logistykę, po model operacyjny w czasie igrzysk.
W obliczu zmian klimatu i rosnących kosztów organizacji mega-eventów sportowych, model przyjęty przez organizatorów we Włoszech jest ważnym punktem odniesienia dla całej Europy.
Projektowanie wokół tego, co już istnieje
Jednym z najmocniejszych elementów modelu Milano Cortina 2026 jest maksymalne wykorzystanie istniejącej infrastruktury. Około 85% obiektów sportowych to obiekty już funkcjonujące lub tymczasowe. 11 z 13 aren zawodów to miejsca wcześniej wykorzystywane do międzynarodowych imprez sportów zimowych.
To podejście znacząco ogranicza koszty inwestycyjne, presję środowiskową oraz ryzyko powstania nieefektywnie wykorzystywanej infrastruktury po zakończeniu wydarzenia.
Dla nas to dobry przykład zarządzania ryzykiem na etapie projektowym. Decyzje infrastrukturalne stają się kluczowym narzędziem polityki zrównoważonego rozwoju.
Czysta energia i niskoemisyjna mobilność
Organizacja igrzysk w modelu regionalnym wymaga rozbudowanej logistyki. Odpowiedzią jest systemowe podejście do mobilności i energii:
- niemal wszystkie obiekty są zasilane certyfikowaną energią odnawialną,
- generatory tymczasowe ograniczono do minimum, większość wykorzystuje biopaliwo HVO,
- flota oficjalna została zmniejszona o około 20% w porównaniu z Torino 2006,
- priorytet otrzymał transport zbiorowy: pociągi i shuttle busy między klastrami.
To nie pojedyncze inicjatywy, lecz spójna strategia redukcji śladu węglowego w czasie wydarzenia.
Odpowiedzialne naśnieżanie w zmieniającym się klimacie
Zimowe igrzyska w Europie nie mogą ignorować kontekstu klimatycznego. W Milano Cortina 2026 produkcja śniegu ograniczona jest do minimum niezbędnego dla bezpieczeństwa zawodów, wykorzystywane są systemy GPS i pomiaru głębokości pokrywy śnieżnej, energia do naśnieżania pochodzi z OZE, a także nie stosuje się chemicznych dodatków (wyłącznie barwniki spożywcze do oznaczeń tras).
To przykład adaptacji technologicznej do realiów klimatycznych: bez nadprodukcji i bez nadmiernego zużycia zasobów.
Gospodarka obiegu zamkniętego i odpowiedzialność społeczna
Elementem modelu są także rozwiązania cyrkularne:
- odzysk i redystrybucja żywności z obiektów,
- ponowne wykorzystanie około 24 000 elementów wyposażenia z Paris 2024,
- ograniczanie zapotrzebowania na nowe materiały.
Jednocześnie igrzyska przyspieszają modernizację infrastruktury energetycznej, teleinformatycznej i medycznej w regionach gospodarzy, wzmacniając tym samym ich długofalową odporność.
Lekcja dla dobrego rządzenia sportem
W kontekście good governance kluczowe jest jedno: zrównoważony rozwój nie zaczyna się od komunikatu prasowego. Zaczyna się od modelu decyzyjnego.
Milano Cortina 2026 pokazuje, że:
- decyzje infrastrukturalne mogą ograniczać ryzyko finansowe i środowiskowe,
- mobilność i energia wymagają planowania systemowego,
- technologie adaptacyjne są niezbędne w kontekście zmian klimatu,
- gospodarka obiegu zamkniętego może być standardem, a nie dodatkiem.
Dla Polski i Europy to ważna wskazówka: profesjonalizacja sportu wymaga integracji celów środowiskowych z procesem zarządczym na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym.
Sportowe mega-wydarzenia powinny wzmacniać odporność regionów, a nie ją osłabiać.
